W marcowy (lekko przedłużony) weekend 2026 roku wybrałam się z przyjaciółką na testową wersję (czytaj: skróconą) długodystansowego szlaku pielgrzymkowego Camino de Santiago, jedną z bardziej popularnych tras – trasę portugalską. Relacje z tej podróży znajdziecie w poprzednim wpisie tutaj.
Dziś zapraszam Was na techniczny wpis z praktycznymi informacjami, jak samodzielnie zorganizować taki wyjazd. Będzie o kosztach podróży i noclegów, przebytym dystansie i planowaniu trasy, a także bonus – gotowa lista, co zabrać się na krótką kilkudniową wędrówkę, pakując się tylko do małego bagażu podręcznego Ryanair.
No to lecimy! (A raczej idziemy…)
Plan dnia i przebyty dystans
Nasz plan zakładał:
Dzień pierwszy – przylot z Wrocławia do Porto, zwiedzanie miasta, nocleg w Porto.
Pokonany dystans: 18,5 km.
Dzień drugi – rozpoczęcie wędrówki Camino Litoral (droga wzdłuż wybrzeża Atlantyku), z Matosinhos aż do Vila do Conde, nocleg w Vila do Conde.
Pokonany dystans: 29,2 km.
Dzień trzeci – odbicie „łącznikiem” na tzw. Drogę Centralną (Camino Central) i dojście z Vila do Conde aż do Barcelos, nocleg w Barcelos.
Pokonany dystans: 30,2 km.
Dzień czwarty – dzień wędrówki Camino Central aż do Ponte de Lima, nocleg w Ponte de Lima, zakończenie wędrówki.
Pokonany dystans: 27,9 km.
Dzień piąty – powrót autobusem z Ponte de Lima do Porto, ostatni spacer po mieście, transport na lotnisko, powrót samolotem do Wrocławia.
Pokonany dystans: 10,4 km.
Łączny dystans pokonany pieszo w ciągu pięciu dni w Portugalii: 116 km.
Tak, wiem- szłyśmy na północ, nie na południe… 😉
Jak dostać się do Portugalii?
Najwygodniejszą, najszybszą i najtańszą jednocześnie opcją jest samolot i zakup biletu w jednej z tanich linii lotniczych. Z różnych miast Polski (Katowice, Warszawa, Wrocław) latają do Porto zarówno Wizzair, jak i Ryanair.
My z Wrocławia leciałyśmy liniami Ryanair. Bilety kupiłyśmy online przez aplikację – wzięłyśmy najtańszą opcję z bezpłatnym małym bagażem podręcznym i na pięć dni wędrówki w wiosennych temperaturach w zupełności taki bagaż nam wystarczył.
Loty można upolować, w zależności od terminu lotu i momentu zakupu biletu, w różnych cenach. My zapłaciłyśmy ok. 500 PLN za osobę w dwie strony, a bilety kupowałyśmy z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.
Gdzie spać?
Na Camino ludzie często korzystają z dużo tańszych, wieloosobowych sal w tzw. albergues, czyli po prostu hosteli turystycznych, które na Camino de Santiago przygotowane są specjalnie dla pielgrzymów. W niektórych można spać tylko posiadając ważny paszport pielgrzyma i zbierając pieczątki. Niektóre są oblegane mniej, inne bardziej i trzeba zrywać się bladym świtem, by szybko do takiego schroniska dojść i zająć sobie miejsce.
Nie jestem ekspertką od albergues, ponieważ my z góry wiedziałyśmy, że noclegi chcemy zarezerwować z wyprzedzeniem, standardowo korzystając z booking.com. Zależało nam na ładnych, komfortowych warunkach, ręcznikach, pościeli i prywatnych pokojach.
Nasze noclegi dzień po dniu (noc po nocy…)
Porto – Hotel Carris Porto Ribeira
Bardzo fajny hotel (dość spory), w pokoju było wszystko, co trzeba, czysto i wygodnie, w samiusieńkim centrum Ribeiry, rzut beretem od rzeki, promenady i mostu Ponte Luís. Za pokój dwuosobowy, bez śniadania zapłaciłyśmy 380 PLN (za dwie osoby). Pokój był dostępny już z rana (mogłyśmy się zameldować wcześniej bez dodatkowej opłaty), a obsługa w recepcji była bardzo uprzejma.
Vila do Conde – Villa 5
Prywatny pokój w willi tuż pod akweduktem (widok z okna łazienki na piękny placyk i akwedukt). Niewielki obiekt (5 pokoi, każdy o nazwie innego żywiołu, my miałyśmy Aire – Powietrze, z nawiązującą do niego stylistyką). Na dole wspólna kuchnia i jadalnia z kawą, herbatą i lodówką, można zrobić sobie podstawowe jedzenie. Brak recepcji – wejście na kody (dość popularne rozwiązanie w większości tego typu obiektów). Bardzo czysto i spokojnie, w pięknej okolicy, a jednocześnie blisko centrum miejscowości (krótki spacer). Pokój dwuosobowy, bez śniadania – za dwie osoby zapłaciłyśmy 298 PLN.
Barcelos – Casa da Ana Boutique Guest House
Absolutnie wspaniały apartament! Prywatny apartament w małym guesthousie tuż przy urokliwym kamiennym placyku. Wspaniały design i wszelkie luksusy (no, może bez basenu, ale standard bardzo wysoki). I naprawdę pyszne śniadanie w cenie. Za dwie osoby zapłaciłyśmy 320 PLN.
Ponte de Lima – Hotel Império do Norte
Poprawny hotel z gatunku dużych, na samym wejściu do Ponte de Lima, na promenadzie nad rzeką. Fajna lokalizacja, sam hotel w porządku, ale bez szału. Miał wszystko, co potrzeba, ale bez luksusów. Śniadanie również poprawne. Za dwuosobowy pokój ze śniadaniem zapłaciłyśmy 296 PLN.
Jedzenie i ceny
Ceny jedzenia są zbliżone do polskich cen – zarówno artykuły spożywcze w sklepach, jak i ceny posiłków w restauracjach. Wyjątkiem jest kawa i ciastka – bardzo tanie w porównaniu do polskich kawiarni – a także ceny posiłków dedykowanych pielgrzymom w „pielgrzymkowych” jadłodajniach, szczególnie już na Camino Central.
Zestaw kawa + domowe ciasto to koszt 2 EUR, talerz zupy jarzynowej (z fasolą – białko!) to 1,75 EUR, a za 10 EUR dostajecie już pełen zestaw obiadowy pielgrzyma (menu dnia, bez wyboru dań) – zazwyczaj: zupa + drugie danie + ciasto + napój.
Drożej jest w restauracjach w Porto, szczególnie w okolicach Ribeiry, nad rzeką, w restauracjach z pięknym widokiem (i pysznymi owocami morza – coś za coś!).
Transport na miejscu
Transport publiczny jest dobrze zorganizowany i niedrogi. W Porto w automacie należy kupić kartę Andante, na którą ładuje się przejazdy. Chwilę trzeba poświęcić na przeanalizowanie, w jakich strefach miasta chcecie się poruszać, ale obok automatów są mapki i rozpiski przystanków oraz ich stref, więc nie jest to skomplikowane. Płacić można kartą. Ważne, aby każdy z Was miał swoją kartę Andante – kasujecie ją przy wejściu do metra lub autobusu oraz przy wyjściu ze stacji.
Metro w Porto działa sprawnie, jest czyste i dojedziecie nim naprawdę daleko. Również drogę z lotniska do centrum najlepiej pokonać metrem (obowiązuje strefa 4).
Autobusy również działają bez zarzutu – można odbić się naładowaną kartą Andante lub kupić bilet u kierowcy (gotówka, drożej!).
Doświadczyłyśmy także podróży autobusem międzymiastowym – z Ponte de Lima, przez Viana do Castelo, do Porto wracałyśmy autobusem liniowym. Bilet kupiłyśmy przez internet bezpośrednio na stronie przewoźnika Rede Expressos. Wszystko odbyło się bezproblemowo i na czas.
W Portugalii działa również Uber i Bolt – zamówicie ich przez aplikacje, przejazdy są bardzo tanie i wszystko działa jak należy. Kursują także w mniejszych miejscowościach. My użyłyśmy ich dwa razy, by zaoszczędzić kilka kilometrów na trasach i ominąć „brzydsze” wyjścia z miast.
Do planowania przejazdów bardzo przydaje się też Google Maps – przystanki są dodane, numery autobusów i linie metra również, a czasy przejazdów aktualne. Śmiało włączcie nakładkę „Transport publiczny”.
Trudność trasy i wymagania fizyczne
Ta trasa jest dobrym wyborem na pierwsze Camino lub jako wersja testowa przed dłuższą wędrówką. Technicznie jest łatwa, bez stromych podejść i trudnych zejść (trudności zaczynają się od Ponte de Lima).
Największym wyzwaniem są długie dystanse dzień po dniu oraz wiele godzin marszu bez dłuższych przerw – ale spokojnie można wybrać krótsze dystanse lub po prostu chodzić więcej przed wyjazdem, aby przygotować się fizycznie do wyjazdu.
Nawierzchnia na trasie
Warto mieć świadomość, że spora część trasy prowadzi po asfalcie, chodnikach i kostce brukowej, np. przy wejściach i wyjściach z miast.
Odcinki szutrowe i leśne oczywiście się pojawiają, ale nie dominują. Dlatego buty trailowe lub lekkie hikingowe sprawdzają się tutaj lepiej niż ciężkie buty górskie.
Woda i jedzenie na trasie
Po drodze nie brakuje kawiarni, barów, restauracji i małych sklepików. Co jakiś czas można uzupełnić wodę, napić się kawy lub zjeść coś konkretnego.
Nie ma potrzeby noszenia dużych zapasów jedzenia, ale mała przekąska i butelka wody zawsze się przydadzą (Wodę warto mieć zawsze przy sobie, obojętne czy w Portugalli czy w Polsce).
Bezpieczeństwo
Przez cały wyjazd czułyśmy się bezpiecznie – zarówno w miastach, jak i na trasie między nimi. Szlak prowadzi przez zamieszkałe tereny i w ciągu dnia mija się innych pielgrzymów, lokalnych mieszkańców i turystów.
Ruch samochodowy pojawia się, miejscami nawet dość często, ale trasa jest dobrze poprowadzona i oznaczona.
Pogoda i warunki atmosferyczne
Pod koniec marca pogoda była bardzo komfortowa – poranki chłodniejsze (ok. 12 stopni), w ciągu dnia ok. 18–19 stopni.
Nad oceanem bywa wietrznie, dlatego bluza i ochrona przed wiatrem są bardzo przydatne. Ponczo miałyśmy w plecakach na wszelki wypadek.
Pranie ubrań w trakcie Camino
Przy tak krótkiej wersji Camino nie korzystałyśmy z pralek. Drobne rzeczy można bez problemu przeprać ręcznie i wysuszyć przez noc.
Ubrania z wełny merino dobrze się sprawdzają i przez kilka dni pozostają świeże.
Sprawy organizacyjne i aplikacje
Portugalia jest częścią Unii Europejskiej i strefy Schengen, więc jeśli mieszkacie w UE – nie potrzebujecie wizy ani innych zezwolen. Wjechać możecie na dowód osobisty, a internet działa tak samo jak w Polsce, bez dodatkowych opłat. Także nic, tylko kupować bilet i wsiadać do samolotu.
Polecam natomiast mieć ściągniętą mapę offline, na wypadek braku zasięgu, oraz jedną z aplikacji Camino, gdybyście zbłądzili lub zeszli ze szlaku. Ja używałam aplikacji Buen Camino, raczej dla funu niż z prawdziwej potrzeby.
Szlak jest bardzo dobrze oznaczony. Prowadzą Was:
- żółta muszla św. Jakuba – na kamieniach, drewnianych słupach, czasem w formie naklejek na metalowych znakach drogowych,
- żółte strzałki malowane farbą (tych trzeba wypatrywać bardziej, bo mogą być np. na chodniku i nie rzucają się bardzo w oczy, szczególnie jeśli są stare i zdarte).
Uwaga na strzałki niebieskie – prowadzą w przeciwnym kierunku, do Fatimy.
Bagaż na Camino – co spakować?
Skoro mamy już dużo praktycznych informacji, znamy koszty, trasę, noclegi i jedzenie, zajmijmy się teraz bardzo ważnym elementem wędrówki – bagażem.
Co spakować na pięć dni wędrówki, żeby wszystko mieć, a jednocześnie nie dźwigać niepotrzebnie zbyt wielu kilogramów?
Generalna zasada to: nie pakujemy więcej niż 10% naszej masy ciała. Może to być przedział od ok. 5 kg do ok. 10 kg, w zależności od wagi. I spokojnie da się to zrobić.
Mój bagaż spakowałam całkiem mądrze – nie miałam ani za dużo, ani za mało. Na pięć dni pod koniec marca, przy temperaturach od 12 stopni rano do ok. 18–19 po południu, mój bagaż zawierał:
- 30 l plecak sportowy (najlepiej trekkingowy, z pasem),
- buty trailowe lub hikingowe – na ten odcinek nie są potrzebne ciężkie buty górskie; najlepsze są buty biegowe lub hikingowe, wygodne, miękkie, szybkoschnące, z dobrą amortyzacją i przede wszystkim dobrze rozchodzone (nie bierzcie nowych!),
- buty na zmianę po wędrówce (np. klapki, przydadzą się też pod prysznic),
- bielizna (np. merino, wygodna, oddychająca, nieobciskająca),
- skarpety 2–3 pary, trekkingowe, najlepiej merino (od nich też zależy, czy nie dostaniecie pęcherzy; warto mieć też zwykłe skarpetki na wieczór),
- spodnie trekkingowe, np. z odpinanymi nogawkami,
- lekkie spodnie na zmianę (na wieczór, po wędrówce i kąpieli),
- koszulki z krótkim rękawem – 2 sztuki (najlepiej merino),
- koszulka z długim rękawem (tak, merinoc!),
- cieplejsza bluza trekkingowa z kapturem (ja miałam taką trekkingową z kapturem z Alpinusa i bardzo ją polecam – idealna na chłodne poranki i wieczory),
- lekka koszula na zmianę (na wieczór, do restauracji, po Porto),
- ponczo i ponczo na plecak,
- chustka na szyję i głowę (buff),
- minimalna ilość kosmetyków (szampon w kostce, krem uniwersalny, krem z filtrem SPF, pasta i szczoteczka do zębów, dezodorant itd. – bez przesady, bierzcie tylko to, co naprawdę potrzebne),
- apteczka (Nurofen, Stoperan, elektrolity, plastry, ewentualnie maści przeciwbólowe, chusteczki mokre, coś do dezynfekcji)- nam się przyfarciło i w zasadzie niczego nie potrzebowałyśmy, piłyśmy tylko codziennie elektrolity i magnez,
- ładowarka do telefonu, ewentualnie powerbank,
- dokumenty, karty, pieniądze,
- woda i mała przekąska na czarną godzinę.
Na zakończenie
Podsumowując, taka kilkudniowa, testowa wersja Camino to świetny sposób, aby sprawdzić się fizycznie i logistycznie, bez brania urlopu na kilka tygodni i bez dużej presji. Pozwala poczuć rytm wędrówki, przetestować sprzęt, buty, pakowanie i tempo marszu, a jednocześnie zobaczyć piękne miejsca i sprawdzić, czy dłuższa trasa to coś dla Was. Dla mnie to była idealna forma pierwszego „sprawdzenia się” na szlaku.
Mam nadzieję, że ten gotowy, prawie kompletny plan Wam się przyda i zainspiruje do podobnego wypadu – a może nawet do przejścia całego Camino. My już myślimy o powrocie!
Fot. Małgorzata Ślusarczyk i Aga Szczęsna
Pingback: Camino Português – relacja z trasy. Porto, ocean i 116 km pieszo